Η συγκεκριμένη ιστορία είναι γραμμένη από τη μαθήτριά μου της Α’ τάξης του 1ου ΕΠΑ.Λ. Ασπροπύργου Αναστασία Φωτιάδη, στα πλαίσια της ΖΔΔ (Ζώνης Δημιουργικών Δραστηριοτήτων), η οποία έχει διπλή καταγωγή από Ουκρανία και Ρωσία, και έχει συμπεριλάβει πραγματικά γεγονότα για να δημιουργήσει αυτό το κείμενο, δείχνοντάς μας το αληθινό πρόσωπο του πολέμου, του οποιουδήποτε πολέμου.
Το κείμενο είναι πρωτότυπο και δε φέρει καμία αλλαγή.
¨Η Άννα και ο πόλεμος¨
Με λένε Άννα και θα ήθελα να σας διηγηθώ τι γίνεται αυτή την στιγμή στην χώρα μου την Ουκρανία.
Όλα ήταν ήρεμα και ειρηνικά , οι αδερφικές χώρες Ουκρανία και Ρωσία αγαπούσαν η μια την άλλη και αντάλλαζαν τα πάντα μεταξύ τους ώσπου μια μέρα για έναν ανήξερο λόγο μάλωσαν και οι πολίτες της Ουκρανίας αλλά και της Ρωσίας έγιναν εχθροί ..
24 Φεβρουαρίου 2022 ο ουρανός από μπλε έγινε μαύρος .. ακούστηκε η πρώτη Σειρήνα όλοι σε πανικό και θλίψη μη ξέροντας τι γίνεται. Πόλεμος! Άρχισαν όλοι να φωνάζουν και να τρέχουν στα υπόγεια για να επιζήσουν. Άρπαξαν ότι μπόρεσαν και παράτησαν τα σπίτια τους. Οποίος πρόλαβε έφυγε από την χώρα μερικοί έμειναν λόγο του ότι δεν είχαν χρήματα να φύγουν. Δυστυχώς για εμένα σαν 9 χρόνο παιδί ήταν το χειρότερο να αρχίσει ένας πόλεμος έτσι από εκεί που δεν το περιμένεις.. το μόνο που πρόλαβα να πάρω ήταν μια κούκλα που μου είχε κάνει δώρο η γιαγιά μου. Ευτυχώς η μαμά μου πρόλαβε και πήρε τροφή, μερικά ρούχα και 2 κουβέρτες για να μην κρυώσουμε. Τρέξαμε όλοι από την πολυκατοικία κάτω στο υπόγειο με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Πολλοί μεγάλοι, μικρά παιδιά και έγκυες έκλαιγαν και παρακαλούσαν τον θεό για βοήθεια. Η μαμα μου κρατώντας με στα χέρια της έκλαιγε και μου ψιθύρισε στο αυτί πως ότι και να γίνει θα μείνουμε μαζί μέχρι το τέλος. Βρισκόμουν ακόμα σε ένα σοκ και ήταν λες και δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν.. η σειρήνα δεν σταματούσε να ακούγεται. Όταν σταμάτησε ακόμα είμασταν μέσα στο υπόγειο για περίπου 2 ώρες για να σιγουρευτούμε πως είναι ασφαλές να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Όταν τα πράγματα ηρέμησαν γυρίσαμε όλοι στην πολυκατοικία μαζεύοντας τα πράγματα για προετοιμασία άμα ξανά χτυπήσει η σειρήνα.
Κάποια στιγμή ενώ τρώγαμε ήρθε γράμμα για τον Μπάμπα μου να Πάει στο πόλεμο ως στρατιώτης για να προστατέψει την πατρίδα. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε.. η μαμα και ο μπαμπάς άρχισαν να κλαίνε ενώ εγώ καθόμουν και σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω για να τον σώσω αλλά δύστυχος δεν μπορείς να κάνεις ότι θέλεις σε αυτόν τον πλανήτη εκτός και αν έχεις χρήμα και εξουσία… Με λίγα λόγια ωρίμασα πολύ γρήγορα και κατάλαβα τι είναι ζωή και πως πρέπει να παλεύουμε για αυτήν. Οι μέρες περνούσαν και όλο χτυπούσαν οι σειρήνες, πηγαίναμε στο υπόγειο και έτσι το ίδιο βιολί… μετά από κάτι μήνες οι σειρήνες ήταν όλο και πιο λίγες μέχρι που μια μέρα πέρασε πάνω από το σπίτι μας μια βόμβα η οποία ευτυχώς έσκασε σε ένα χωράφι το οποίο ήταν πολύ πιο μακριά από το σπίτι μου. Φοβηθήκαμε παρά πολύ με την μαμα διότι ήταν η πρώτη φορά που που ακούσαμε τόσο δυνατά την βόμβα. Πάντα την ακούγαμε αλλά ήταν παρά πολύ μακριά από την περιοχή μας. Εκτός από το κακό που ήρθε μέσα στην Ουκρανία έγινε και το κακό στις έξω χώρες. Για παράδειγμα όλες οι χώρες άρχισαν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους βασικά οι πολίτες πχ αυτοί που υποστηρίζουν την Ρωσία μάλωναν με αυτούς που υποστηρίζουν την Ουκρανία μη καταλαβαίνοντας πως αυτό που κάνουν είναι η πιο μεγάλη βλακεία. Εδώ πέρα δεν ξέρουμε τι γίνεται μέσα στην οικογένεια μας και ποιος έχει δίκιο, και προσπαθούμε τώρα ποιος φταίει για τον πόλεμο… αλήθεια πιστεύω είναι ντροπή γιατί αρχικά πεθαίνουν παιδιά , έγκυες και στρατιώτες χωρίς το θέλημα τους και χωρίς να φταίνε. Σταματήστε να λέτε ποιος φταίει και ποιος όχι αντί για αυτό προσπαθήστε και κάντε κάτι για να βοηθήσετε να μην πεθαίνουν άδικα άνθρωποι. Πιστέψτε με άμα είσασταν τώρα στην θέση μου δεν θα βγάζατε άχνα για το ότι καλά κάνουν οι Ρώσοι που σκοτώνουν τους Ουκρανούς η ακόμα και το αντίθετο. Σκεφτείτε πως θα νιώθατε άμα τα ξαδέρφια σας πολεμούσαν και ο πατέρας σας ήταν στον πόλεμο; Θα τα λέγατε όλα αυτά; Θα μιλαγατε; Πιστεύω πως όχι διότι το μόνο που κάνετε είναι να μιλάτε και να μην πετυχαίνετε τίποτα στην ζωή σας εκτός από το να μιλάτε για τους άλλους. Πιστεύω πως τώρα κάπως θα καταλάβετε τι είναι πραγματικά πόλεμος. Να βλέπεις τριγύρω τανκ και στρατιώτες, να βλέπεις ανθρώπους να παθαίνουν ψυχολογικά προβλήματα λόγο της κατάστασης. Ευτυχώς δεν τα βάζουμε κάτω και ζούμε κανονικά την ζωή μας. Άμα ρωτάτε άμα έχουμε τροφή θα σας απαντήσω πως ναι αλλά μόνο στις περιοχές που βρίσκονται πιο κοντά στην Πολωνία. Τώρα για τις άλλες δεν ξέρω τι γίνεται επειδή πλέον σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση από τις βλακείες που λένε. Δεν εμπιστεύομαι κανέναν εκτός από την οικογένεια μου. Ευτυχώς η πολυκατοικία μου είναι συνδεδεμένη με το νοσοκομείο της πόλης μου αλλιώς δεν θα είχαμε τις ανέσεις που έχουμε. Πιστεύω είναι αρκετά αυτά που σας διηγήθηκα.
Ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε
Ακολουθεί μετάφραση του κειμένου στα Ρωσικά από τη μαθήτρια Αναστασία Φωτιάδη, που έγραψε και το πρωτότυπο κείμενο στα Ελληνικά
“Аня и война”
“Меня зовут Аня и я бы хотела вам рассказать что происходит в моей стране Украине. Всё было спокойно и дружно , братские страны Россия и Украина любили одну другую и обменивали всё между собой , пока в один день без ни каких объяснений поругались , и жители Украини но и Россий стали врагами . 24 Февраля 2022г небо из синего стало черным.. первая Серена прозвучала. Все в панике и грусти не зная что происходит. Война! Все начали кричать и бегать чтобы спастись . Все захватили что могли и оставили свои дома. Тот кто успел покинул страну ,но большинство остались из за финансовых возможностей . К сожалению для меня как девятилетнюю девочку война была очень большим ударом от туда где никто не ожидал.. всё что я успела захватить эта была кукла которая мне бабушка подарила . К счастью моя мама успела захватить еду пару вещей и два одеяла чтобы мы не замёрзли . Все люди убегали из квартир в подвал с остальными людьми . Много взрослых , маленькие дети и беременные плакали и просили от бога помощи . Моя мама плакала держа меня за руки и прошептала мне на ушко что чтобы не случилось мы будем вместе до конца. Я была ещё в состояний шока и было чувство как-будто я не понимала что со мной происходит… Сирена не переставала звучать . Когда она перестала мы простояли в подвале ещё на два часа чтобы убедиться что есть безопасность вернуться в свои дома . Когда ситуация успокоилась все вернулись в свои дома и начали упаковать свои вещи на случай если серена опять прозвучит. В какой то момент пока мы кушали пришло письмо моему папе чтобы он пошёл добровольцем на войну защищать страну . Мы не знали что делать в тот момент … мама и папа начали плакать а я сидела и думала что бы я могла сделать чтобы спасти его но к сожалению ты не можешь делать все что захочешь на этой планете только если у тебя есть слава и деньги…Кароче я созрела очень быстро и поняла что такое жизнь и как надо бороться за неё. Дни проходили и всё время Серена звучала, мы шли в подвал и так всё время … потом через несколько месяцев Серена звучала всё меньше и меньше до одного дня пока одна бомба не пролетела мимо нашего дома которая слава богу взорвалась на огороде каторый был далеко от нашего дома. Мы побоялись очень сильно с мамой потому-то это был первый раз когда мы услышали так громко бомбу. Мы всегда её слышали но всегда она была очень далеко от нашего города. Но не только Украине случилась беда , она пришла и в других странах. Например все страны начали спорить между собой я имею ввиду людей которые начали ссорится за справедливость кто прав а кто нет не понимая что то что они делают это самая большая глупость . Мы тут не знаем что происходит в нашей семье и тут мы разбираемся кто виновен и кто нет , и стараемся сейчас доказать кто виноват за войну….серьёзно я верю что это стыдно потому что умеряют дети , беременные и солдаты не хотя этого и без повода . Остановитесь говорить кто виноват а кто нет заместо этого постарайтесь сделать что-то чтобы не погибали зря люди. Поверьте если бы вы были сейчас на моё место вы бы ничего не говорили что правильно делают русские что убивают или Украинцы наоборот . Подумайте как бы вы чувствовали если ваши двоюродные братья или ваш папа были на войне? Вы бы говорили всё это? Вы бы разговаривали? Я думаю что нет потому что то что вы делаете это только разговаривать и не добиваться ничего в вашей жизни. Я верю в то что вы сейчас поймёте что такое по настоящему война. Видеть военных и людей с психическими проблемами из за происходящего. Слава богу мы не остались с руками вниз и продолжили нашу жизнь . Если вы спросите есть ли у нас еда я вас отвечу что да но только на городов которые ближе к Польше. Сейчас для других городов я не знаю но очень тяжело выйти из проблемы потому что вся еда почти уничтожалась и многие люди дают последнее солдатам чтобы остались сильными . Не верьте во все что вам говорят телевизоры .. это всё враньё и каждая компания смотрит свою выгоду поэтому я перестала смотреть телевизор и верю только близким и их рассказы про происходящее . Это хорошо что наша квартира берет электричество от больницы которая находится в нашем городе а то мы бы не имели удобства которые у нас есть. Нам повезло что у нас есть электричество..у остальные не могут даже приготовить ужин даже сейчас что зима . Я думаю что это достаточно то что я вам рассказала за войну. Я надеюсь что мои слова услышат люди и может они поймут или пожалеют людей катоде в этот момент на войне и жертвуют собой ради всех нас, свободы и мира. Спасибо всем за ваше время и ваше понимание.”